{"id":173,"date":"2017-07-09T18:57:00","date_gmt":"2017-07-09T18:57:00","guid":{"rendered":"http:\/\/barokowo.pl\/?p=173"},"modified":"2017-07-09T18:57:00","modified_gmt":"2017-07-09T18:57:00","slug":"9-07-2017-giovanni-battista-bononcini","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/barokowo.pl\/?p=173","title":{"rendered":"9.07.2017, Giovanni Battista Bononcini"},"content":{"rendered":"
\n
\n<\/a><\/div>\n

<\/div>\n

\n<\/div>\n
\n
\nDzisiaj 270. rocznica \u015bmierci Giovanniego Battisty Bononciniego (18 lipca 1670 – 9 lipca 1747), w\u0142oskiego kompozytora, \u015bpiewaka i wiolonczelisty, najbardziej znanego jednak z rywalizacji z Georgiem Friedrichem H\u00e4ndlem.<\/div>\n<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n
\nPierwszym nauczycielem naszego dzisiejszego bohatera by\u0142 jego ojciec, Giovanni Maria Bononcini, kompozytor i teoretyk muzyki. Giovanni Battista Bononcini \u017cy\u0142 i tworzy\u0142 w Modenie, Bolonii, Wenecji, Mediolanie, Berlinie, Wiedniu i Rzymie. W tym czasie powsta\u0142y jego msze, oratoria, utwory na wiolonczel\u0119, msze i opery, w tym Xerse (Rzym, 1694).<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n<\/div>\n<\/div>\n
\n
\nW 1720 roku Bononcini zosta\u0142 zaproszony przez Royal Academy of Music do Londynu, gdzie przez 12 lat konkurowa\u0142 z Georgiem Friedrichem H\u00e4ndlem. W 1721 roku trzech londy\u0144skich rywali napisa\u0142o razem oper\u0119 – Muzio Scevola, do kt\u00f3rej libretto napisa\u0142 Paolo Rolli a muzyk\u0119 Georg Friedrich H\u00e4ndel (uwertura i akt III), Filippo Amadei (akt I) i Giovanni Battista Bononcini (akt II). Zwyci\u0119zc\u0105 tego publicznego muzycznego pojedynku zosta\u0142 og\u0142oszony H\u00e4ndel.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n<\/div>\n<\/div>\n
\n
\nW Londynie powsta\u0142o osiem oper Bononciniego, z kt\u00f3rych najwi\u0119kszy sukces odnios\u0142y Astarto, Crispo i Griselda. Innymi kompozycjami z tego okresu s\u0105 hymn na pogrzeb ksi\u0119cia Marlborough, a tak\u017ce utwory klawesynowe i kameralne.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n<\/div>\n<\/div>\n
\n
\nGiovanni Battista Bononcini musia\u0142 opu\u015bci\u0107 Londyn w nies\u0142awie w roku 1733 po wywo\u0142aniu skandalu, kt\u00f3rym by\u0142o przedstawienie londy\u0144skiej Academy of Ancient Music – jako w\u0142asnego – madryga\u0142u, kt\u00f3rego autorem by\u0142 Antonio Lotti. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 najpierw do Pary\u017ca, potem do Lizbony, gdzie uczy\u0142 gry na wiolonczeli kr\u00f3la Portugalii Jana V Wielkodusznego (Jo\u0101o V o Magn\u00e2nimo), koniec \u017cycia sp\u0119dzi\u0142 w ub\u00f3stwie i zapomnieniu w Wiedniu, tam powsta\u0142o te\u017c jego ostatnie znacz\u0105ce dzie\u0142o – Te Deum. <\/div>\n<\/div>\n
\n
\n<\/div>\n<\/div>\n
\n
\nZapraszam do pos\u0142uchania arii „Ombra mai fu” z opery Xerse Bononciniego, zaadaptowanej p\u00f3\u017aniej przez Georga Friedricha H\u00e4ndla. Nale\u017cy w tym miejscu wspomnie\u0107 jednak o tym, \u017ce Bononcini w swojej wersji opery Xerse u\u017cy\u0142 materia\u0142u muzycznego z wcze\u015bniejszej opery Francesca Cavallego o tym samym tytule.<\/div>\n<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n__________<\/div>\n
\n<\/div>\n
\nGiovanni Battista Bononcini<\/div>\n
\nAria „Ombra mai fu” z opery Xerse<\/div>\n
\nwyk. <\/div>\n
\nLe Musiche Nove, Claudio Osele<\/div>\n
\nSimone Kermes – sopran <\/div>\n
\n<\/p>\n
\n