![](\"https:\/\/blogger.googleusercontent.com\/img\/b\/R29vZ2xl\/AVvXsEgcl9GiDQuvIzdi8cZAfsx94LOP4BGVBuhtVHb-qfBysyeZ6xYKmiWBAX-Xczb1NheJmCT6cDzoSXFSv_zTY3kYMIvb6fxeaSBAY2rZdAAQWp3D4MwlMSjAwFqPK7B00YIDSUfjOmcOoSw\/s1600\/IMG_4311-06-05-17-09-26.JPG\")
<\/a><\/div>\n<\/p>\n
\n<\/div>\n
\nJubilate Deo, omnis terra;<\/i><\/div>\n
\npsalmum dicite nomini ejus; <\/i><\/div>\n
\ndate gloriam laudi ejus.<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\nRado\u015bnie wys\u0142awiajcie Boga, wszystkie ziemie!<\/i><\/div>\n
\nOpiewajcie chwa\u0142\u0119 jego imienia, \u015apiewajcie mu pie\u015b\u0144 pochwaln\u0105!<\/i><\/div>\n
\n
<\/i><\/div>\n
<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\nOd pierwszych s\u0142\u00f3w Psalmu 66 wzi\u0119\u0142a swoj\u0105 nazw\u0119 jutrzejsza niedziela – Jubilate. W czasach Bacha teksty biblijne przypisane do tej niedzieli dotyczy\u0142y powinno\u015bci chrze\u015bcijan jako wzoru dla niewierz\u0105cych oraz powt\u00f3rnego przyj\u015bcia Chrystusa – Paruzji (z gr. \u03c0\u03b1\u03c1\u03bf\u03c5\u03c3\u03af\u03b1, parousia, obecno\u015b\u0107, przyj\u015bcie), kt\u00f3ra dla dobrych ma by\u0107 dniem osi\u0105gni\u0119cia pe\u0142nej i wiecznej rado\u015bci, dla grzesznik\u00f3w za\u015b momentem ostatecznego pot\u0119pienia… Dla jednych nadzieja, dla innych trwoga. Biblia u\u017cywa te\u017c dla tego dnia nazwy Epifania (z gr. \u1f10\u03c0\u03b9\u03c6\u03ac\u03bd\u03b5\u03b9\u03b1, epiphaneia, objawienie), co brzmi ju\u017c jednoznacznie rado\u015bnie, bo to tak\u017ce grecka nazwa Objawienia Pa\u0144skiego, czyli Trzech Kr\u00f3li.<\/div>\n
\n<\/div>\n
\nZnamy trzy kantaty Bacha skomponowane na niedziel\u0119 Jubilate (BWV 12, 103, 146). Chcia\u0142bym przypomnie\u0107 dzisiaj kantat\u0119 Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen, BWV 12<\/i>, o kt\u00f3rej pisa\u0142em ju\u017c przy okazji niedzieli Iudica. Jan Sebastian Bach napisa\u0142 j\u0105 w Weimarze do tekstu z\u0142o\u017conego z fragment\u00f3w biblijnych; poezji, kt\u00f3rej autorem by\u0142 prawdopodobnie Salomon Firanck oraz – chora\u0142 fina\u0142owy – do tekstu ostatniej zwrotki hytmnu Samuela Rodigasta Was Gott tut, das ist wohlgetan<\/i> Bach wykona\u0142 Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen<\/i> dwa razy. Po raz pierwszy w kaplicy weimarskiego zamku 22 kwietnia 1714 roku, po raz drugi ju\u017c w Lipsku – 30 kwietnia 1724 roku. Na jej manuskrypcie widnieje tytu\u0142: Concerto a 1 Oboe, 2 Violini, 2 Viole, Fagotto \u00e8 4 Voci coll’ Organo.<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\nPrzy okazji niedzieli Iudica pisa\u0142em o pierwszym chorale Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen<\/i>, kt\u00f3ry Bach wykorzysta\u0142 p\u00f3\u017cniej w Credo (cz\u0119\u015b\u0107 Crucifixus) Wielkiej Mszy h-moll BWV 232<\/i>. Dzisiaj chcia\u0142em zaproponowa\u0107 pos\u0142uchanie Sinfonii do tej kantaty. G\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 gra w niej pi\u0119kna i zdobna partia oboju, podobna w charakterze do wolnych cz\u0119\u015bci koncert\u00f3w instrumentalnych Bacha. Partie skrzypiec dope\u0142niaj\u0105 jedynie melodi\u0119 \u015bpiewan\u0105 przez ob\u00f3j, a alt\u00f3wki i basso continuo stanowi\u0105 podstaw\u0119 harmoniczn\u0105, praktycznie nie wykraczaj\u0105c\u0105 poza podstawow\u0105 tonacj\u0119. To wszystko przygotowuje tylko do eksplozji b\u00f3lu, kt\u00f3ry wyra\u017ca nast\u0119puj\u0105cy po Sinfonii chora\u0142 <\/span>(B!52, odcinek 13 – Iudica)<\/a>.<\/span><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n